zwierciadło przechadza się po gościńcu. dla rozrywki od-zwierciedla moje myśli, które przez przypadek zaczepiły się o ramę, gdy w pospiechu przechodziłam na jego drugą stronę.

le-śmiański (le-śmia-nowy, le-śmiały, le-śny) lustrzany świat-zaświat bujnie zarasta słowami. gdy próbuję je wypowiadać, czuję w ustach słodko-gorzki posmak ziół.

jestem aleecją. tak powiedział mi kapepe(lu)sznik. szalony, błąkający się w innym lesie, błąkający się pośród moich poplątanych myśli.

mimo, że mamy z le-ksyką część wspólnej krwi, trudno mi się przedzierać przez ten tak gęsty opis, słowny gąszcz. szczególnie, że słowa tu rozpląsane i dzikie, bez leśmiańskiej czapki-niewidymki, pełne tego pierwiastka upojeń i oszołomień. oprócz tych, które wplątują się we włosy i zaczepiają o sukienkę, są jeszcze te, co po niebie się włóczą i łajdaczą...

...i udają, ze znaczą coś więcej niż znaczą – machinalnie kończę w myślach, już zaszumianych tym dzikim pulsem, który towarzyszy wszelakiemu procesowi istnienia, który w obiegu krwi i w biciu serca.

...we śnie w lasach są jasne polany, a na tych polanach moja wyobraźnia mgliście projektuje mnóstwo domków z kart, które – być może nieświadomie, ale na pewno bardzo cierpliwie budowałam. teraz wystarczy tylko lekki podmuch wiatru.

senne półżycie w innym lesie w innym sadzie, w nicość śniąca się droga osłabiają na tyle, że nie ma siły na szukanie jakiegokolwiek powrotu.

nagle, spośród dzikich słów, co – tak jak ja – posiadają swój grzeszny kształt i barwę – wyłania mi się... słowacki.

duchowi memu dała w pysk i poszła – oznajmia spokojnie.

i wiem, że rozwiązanie jest gdzieś tu.